NSZZ Solidarność Region Świętokrzyski



Newsletter

Tygodnik Solidarność Świętokrzyska nr 15 (1199) z dn. 12 kwietnia 2019r.

Strajk - Kazimierz Pasternak

Związki zawodowe dysponują solidnym narzędziem, jakim jest strajk w obronie praw i interesów osób wykonujących pracę. Prawo do strajku jest gwarantowane na mocy zarówno prawa międzynarodowego (konwencje Międzynarodowej Organizacji Pracy) jak i krajowego (Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej). Szczegółowe uprawnienia procedury postępowania w przedmiotowej sprawie określa Ustawa z dnia 23 maja 1991 roku o rozwiązywaniu sporów zbiorowych. Oznacza to, że prawo do strajku jest prawnie reglamentowane i jest realizowane według ściśle określonych wymogów. Ich nie respektowanie może narazić organizatorów strajku na konsekwencje prawne. Strajk jest zawsze rozwiązaniem ostatecznym bez gwarancji kompleksowej realizacji żądań związkowych i nie może być ogłoszony bez uprzedniego wyczerpania możliwości rozwiązania sporu za pomocą rokowań i mediacji. Zarówno rokowania jak i mediacje są obowiązkowe. Wyjątkiem jest bezprawne działanie pracodawcy, które w konsekwencji uniemożliwiło przeprowadzenie rokowań i mediacji, a także w przypadku, kiedy pracodawca rozwiązał stosunek pracy z prowadzącym spór działaczem związkowym. Strajk zakładowy ogłasza organizacja związkowa po uzyskaniu w referendum zgody większości głosujących pracowników, jeśli w głosowaniu wzięła udział co najmniej połowa pracowników zakładu pracy. Wedle art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 23 maja 1991 roku o rozwiązywaniu sporów zbiorowych strajk wielozakładowy ogłasza organ Związku wskazany w statucie, po uzyskaniu zgody większości głosujących pracowników w poszczególnych zakładach pracy, które mają być objęte strajkiem, jeżeli w głosowaniu referendalnym w każdym z tych zakładów wzięła udział co najmniej połowa pracowników. Fakt ogłoszenia strajku winien nastąpić w formule ustalonej przez organizatora strajku, co najmniej pięć dni przed rozpoczęciem. W celach dowodowych wskazana jest pisemna forma powiadomienia pracodawcy o dniu rozpoczęcia strajku. Udział w strajku jest dobrowolny. Niedopuszczalnym jest każdorazowe zaprzestanie pracy w wyniku strajku na stanowiskach pracy przy obsłudze urządzeń, wszelkiego typu instalacji, których unieruchomienie zagraża zdrowiu i życiu ludzkiemu lub bezpieczeństwu państwa. Kierownik zakładu pracy nie może być ograniczony podczas strajku w pełnieniu obowiązków i wykonywaniu przysługujących uprawnień w odniesieniu do pracowników nie uczestniczących w strajku oraz w zakresie niezbędnym do zapewnienia ochrony mienia zakładu i nieprzerwanej pracy tych obiektów, urządzeń i instalacji, których unieruchomienie może stanowić zagrożenie dla zdrowia lub życia ludzkiego (art. 21 cyt. Ustawy). Udział pracownika w strajku zorganizowanym zgodnie z przepisami ustawy nie stanowi naruszenia obowiązków pracowniczych. Prawo do strajku na podstawie przedmiotowej ustawy nie przysługuje pracownikom zatrudnionym w organach władzy państwowej, administracji rządowej i samorządowej, w sądach i prokuraturze. Za szkody wyrządzone strajkiem lub inną akcją protestacyjną zorganizowaną wbrew przepisom wymienionej ustawy, organizator ponosi odpowiedzialność na zasadach określonych w ustawie – kodeks cywilny.


Udostępnij

Pozostałe artykuły tego wydania:


wstecz
 


Kapitał ludzki Unia Europejska

Strona internetowa współfinansowana przez Unię Europejską
w ramach Europejskiego Funduszu Społecznego