NSZZ Solidarność Region Świętokrzyski



Newsletter

Tygodnik Solidarność Świętokrzyska nr 28 (1165) z dn. 10 sierpnia 2018r.

„Solidarność” w sporze - Kazimierz Pasternak

Realizacja w praktyce ustawowego obowiązku obrony zbiorowych praw i interesów pracowniczych zmusza bardzo często zakładowe, międzyzakładowe struktury NSZZ „Solidarność” do skorzystania z procedury sporu zbiorowego. Jest to ustawowe narzędzie stosowane w sytuacjach braku porozumienia z pracodawcą w sferze realizacji postulatów w procesie zwyczajnych relacji pracodawca-organizacja związkowa w trosce o zapewnienie koniecznych standardów zatrudnienia pracowników. Z reguły struktury zakładowe NSZZ „Solidarność” nie akceptują ogólników, hasłowych nie popartych faktami komunikatów pracodawców, sprowadzających się do braku możliwości podwyżek wynagrodzeń pracowników czy poprawy warunków pracy. Żądają konkretów, określonych dokumentów, analiz potwierdzających aktualny stan finansów pracodawcy. Bierność pracodawcy w tej sferze zmusza organizacje związkowe NSZZ „Solidarność” po sięgnięcie do ustawowo zdefiniowanej instytucji sporu zbiorowego. Ustawa z dnia 23 maja 1991 roku o sporach zbiorowych umożliwia organizacjom związkowym tego rodzaju postępowanie, precyzyjnie określa przedmiot sporu zbiorowego, bez możliwości zmiany, poszerzenia zakresu sporu, precyzuje katalog zagadnień, jakie organizacja związkowa określa wg wniosku adresowanego do pracodawcy, definiuje obowiązki pracodawcy i zadania jakie zmuszona jest wykonać organizacja związkowa już na etapie sporu zbiorowego. Ustawa ta nie może być przez organizacje związkowe pomijana. Każdy błąd we wniosku do pracodawcy może zostać zakwestionowany z konsekwencjami podważenia prawnego umocowania sporu zbiorowego włącznie. W pierwszej kolejności organizacje związkowe muszą zadbać, aby w kierowanym do pracodawcy pisemnym wniosku określone zostały możliwie szczegółowe żądania (zakres ustawowy) i termin ich realizacji, co najmniej 3-dniowy, odnoszący się do dni roboczych. Można w przedmiotowym wniosku zastrzec prawo do zorganizowania 2-godzinnego strajku ostrzegawczego po upływie 14 dni od dnia zgłoszenia sporu, gdzie nie wymagane jest referendum strajkowe. Organizacja związkowa określa sposób i termin przeprowadzenia 2-godzinnego strajku ostrzegawczego informując o tym w formie pisemnej pracodawcę. Rokowania w ramach już prowadzonego sporu zbiorowego odbywają się bez żadnych wyjątków w dobrej wierze i przy zachowaniu zasady słuszności stron. Przebieg rokowań musi być dokumentowany. Brak porozumienia powoduje przejście sporu zbiorowego w kolejną fazę mediacji. Strajk jest zawsze ostatecznością. Również na tym etapie możliwe jest porozumienie.


Udostępnij

Pozostałe artykuły tego wydania:


wstecz
 


Kapitał ludzki Unia Europejska

Strona internetowa współfinansowana przez Unię Europejską
w ramach Europejskiego Funduszu Społecznego