NSZZ Solidarność Region Świętokrzyski



Newsletter

Tygodnik Solidarność Świętokrzyska nr 47 (1137) z dn. 22-29 grudnia 2017r.

Ochrona działacza – najnowsze orzeczenie Sądu Najwyższego - Marta Śnioch

Do Sądu Najwyższego wpłynęła skarga kasacyjna pracownicy, zatrudnionej w szkole podstawowej na stanowisku głównej księgowej, która przez cały okres zatrudnienia nie była zrzeszona w organizacjach związkowych, mimo że w szkole działały dwa związki zawodowe. W dniu 1 sierpnia 2012 r. uchwalono utworzenie nowej jednostki organizacyjnej, mającej przejąć obsługę księgowo-finansową wszystkich jednostek oświatowych, których organem prowadzącym jest miasto. Według ustalonego harmonogramu, obowiązki księgowo-finansowe w szkole powódki miały zostać przejęte 1 sierpnia 2013 r. Do tego czasu stosunek pracy z powódką miał ulec rozwiązaniu.

W grudniu 2012 r. pracownica wystąpiła do związku zawodowego, który postanowił objąć ją ochroną w związku z pełnieniem funkcji przedstawiciela związku zawodowego w placówce. Z uwagi na zaplanowane zwolnienia, szkoła zwróciła się do związku zawodowego z prośbą o wyrażenie zgody na rozwiązanie stosunku pracy z pracownicą. Związek zawodowy odmówił wyrażenia zgody. Pomimo nieuzyskania zgody, 18 kwietnia 2013 r. wypowiedziano pracownicy stosunek pracy, wskazując jako przyczynę likwidację stanowiska pracy. Od wypowiedzenia pracownica wniosła odwołanie, domagając się przywrócenia do pracy i wypłaty wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy.

Sąd I instancji nie podzielił stanowiska zwolnionej pracownicy i oddalił powództwo w całości. W ocenie Sądu pracownica nadużyła gwarancji ochrony zatrudnienia, a takie zachowanie nie korzysta z przewidzianej ochrony jako obejście przepisów prawa. Wyrok pracownica zaskarżyła w całości.

Sąd II instancji zmienił wyrok, w ten sposób, że zasądził od szkoły odszkodowanie w wysokości trzymiesięcznego wynagrodzenia, oddalając apelację w pozostałym zakresie. Powodem zmiany wyroku było uznanie, iż ze względu na naruszenie przepisów o wypowiadaniu umów o pracę pracownikom szczególnie chronionym, powództwo należało jednak częściowo uwzględnić. Zasądzenie odszkodowania w miejsce przywrócenia do pracy było wyrazem uprawnienia sądu do uwzględnienia roszczenia alternatywnego, w sytuacji gdy zgłoszone roszczenie okazuje się nieuzasadnione.

W wyniku skargi kasacyjnej powódki Sąd Najwyższy podzielił stanowisko sądu II instancji. W uzasadnieniu podkreślił, iż ochrona związkowa nie może być nieusprawiedliwionym społecznie i gospodarczo przywilejem, w związku z tym nie może mieć charakteru bezwzględnego. Roszczenie o przywrócenie do pracy chronionego w sposób szczególny pracownika nie może być uwzględnione automatycznie, bez uprzedniego zbadania konkretnego przypadku, w tym w szczególności przyczyn zwolnienia. Z kolei przyznanie odszkodowania w miejsce dochodzonego przywrócenia do pracy w tych konkretnie okolicznościach sprawy jest uzasadnione i sprawiedliwe.

Warto zwrócić uwagę, iż organy związkowe, podejmując decyzję w przedmiocie zgody na rozwiązanie stosunku pracy z chronionym działaczem związkowym, powinny wziąć pod uwagę wszelkie okoliczności konkretnego przypadku. Jeżeli zarząd organizacji związkowej nie wykaże obiektywizmu, nadużyje swoich uprawnień i weźmie działacza w obronę, który w okolicznościach danego przypadku na ochronę nie zasługuje, może to również stanowić podstawę odmowy uwzględnienia roszczenia o przywrócenia do pracy ze względu na nadużycie prawa do ochrony związkowej lub sprzeczność żądania przywrócenia do pracy ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem prawa podmiotowego bądź z zasadami współżycia społecznego (wyrok SN z 14 maja 2014 r., II PK 202/13).


Udostępnij

Pozostałe artykuły tego wydania:


wstecz
 


Kapitał ludzki Unia Europejska

Strona internetowa współfinansowana przez Unię Europejską
w ramach Europejskiego Funduszu Społecznego