NSZZ Solidarność Region Świętokrzyski



Newsletter

Tygodnik Solidarność Świętokrzyska nr 26 (1253) z dn. 26 czerwca 2020r.

Dyscyplinarka - Kazimierz Pasternak

Pracodawca może, w warunkach posiadanych uprawnień władczych, rozwiązać umowę o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika. Ustawa Kodeks pracy w art. 52 określa w jakich sytuacjach może to nastąpić i wskazuje na procedury jakie muszą być uwzględnione w realizacji tego uprawnienia. W skrócie sankcja ta, wielce dotkliwa dla pracownika może (nie musi) zostać uruchomiona w przypadku ciężkiego naruszenia przez pracownika podstawowych obowiązków pracowniczych, popełnienia przestępstwa w czasie obowiązującej umowy o pracę, czy zawinionej przez pracownika utraty uprawnień do wykonywania pracy. Dla przypomnienia katalog podstawowych obowiązków pracowniczych określony jest w art. 100 ustawy Kodeks pracy. Konkretyzacja tych obowiązków winna każdorazowo być zamieszczona w regulaminie pracy z precyzyjnym wskazaniem czynów uznawanych przez pracodawcę za podstawowe obowiązki pracownicze, których naruszenie może spowodować uruchomienie procedury zwolnienia dyscyplinarnego. Regulaminy pracy mogą zawierać wykaz także innych obowiązków nie będących podstawowymi, bowiem te ustanawia wyłącznie pracodawca.
Zarzut ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracownika jest stosowany z reguły wtedy, gdy w ocenie pracodawcy zachodzi przesłanka winy umyślnej, albo nieumyślnej w zachowaniu pracownika. Oznacza to, że pracownik chce naruszyć obowiązki pracownicze, albo przewidując naruszenie podstawowego obowiązku pracowniczego na to się godzi. Naruszenie przepisów dotyczących przestrzegania procedur dotyczących bezpieczeństwa i higieny pracy niemal zawsze może być traktowane w kategorii ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych.
Sankcja zwolnienia dyscyplinarnego może dotyczyć pracownika m.in. w przypadku niewykonania polecenia służbowego dotyczącego pracy i nie będącego sprzecznym z prawem lub umową o pracę danego pracownika. W interesie pracownika jest każdorazowe zadbanie o dowody mając na względzie przyszłe postępowanie arbitrażowo – sądowe, do czego każdy pracownik ma prawo. W zestawie zachowań pracowników, traktowanych jako ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych, znajdują się także m.in. przypadki samowolnego opuszczenia stanowiska pracy, pobicia drugiej osoby w pracy, kradzieży, spożywania alkoholu, narkotyków, czy udowodnionego naruszenia tajemnicy pracodawcy.
Pracownik zrzeszony w NSZZ „Solidarność” nie jest sam w obronie swoich praw, w odróżnieniu od pracowników niezrzeszonych.

 


Udostępnij

Pozostałe artykuły tego wydania:


wstecz
 


Kapitał ludzki Unia Europejska

Strona internetowa współfinansowana przez Unię Europejską
w ramach Europejskiego Funduszu Społecznego